 |
 |
about my travelogue |
|
DRIVEN LIKE THE SNOW
18 Sep 2005 - 28 Jun 2006
"Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn't do than by the ones you did do.
So throw off the bowlines, sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails.
Explore. Dream. Discover."
Mark TWAIN
Visitors: 318092
Want to create your own Travelogue?
Click Here
It's FREE! |
|
|
|
|
my profile |
|
| User: | boeroe_geronimo |
| Name: | jeroen decuyper |
| From: | Belgium |
| Email: |
| abre_sus_ojos@hotmail.com |
|
|
|
|
|
|
|
my other travelogues |
|
|
|
|
|
|
|
rate travelogue! |
|
|
|
|
|
|
leave a message |
|
|
|
|
|
|
recent messages |
|
Response (28 Oct 2007)
Gracias ;-) Btw, gewoon doen, niet teveel bij nadenken...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| route map |
|
|
|
|
Select location from map or list below
| Country: |
|
| Location: |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
<< Prev
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ...
Next >>
Page: 1 of 15 |
|
28 Jun 2006 |
|
| Quito,
Ecuador
-
“Echo’s en herinneringen”
|
“Memories will last a year
but names are just a souvenir…”
(Sisters of Mercy – “Some kind of stranger”)
Waar begin je om het einde van iets te beschrijven? Ik heb zo lang van moment tot moment geleefd, van uur tot uur, van dag tot dag. Elke dag laten komen met de zekerheid dat in mijn kop koffie ‘s morgens telkens weer de belofte van een nieuwe dag ligt zonder plan, zonder concrete verwachtingen. Maar met de zekerheid en het constante gevoel dat de blik waarmee ik naar de wereld kijk en zal kijken, voor altijd aan het veranderen is.
Ik heb het gevoel dat ik zoveel impressies opgedaan heb op korte tijd, dat ik moeite zal hebben om alles te verwerken. Zoveel mensen leren kennen en afscheid genomen. Zoveel plaatsen aangedaan en weer verlaten. Dat zal één van de vele dingen zijn die ik geleerd heb tijdens het rondtrekken: afscheid nemen. Reizen op de manier zoals ik het de laatste zes maand gedaan heb, betekent o.a. afscheid nemen en niet te vroeg omkijken. (Te vroeg omkijken maakt je Orpheus…) De indrukken even laten rusten en rijpen terwijl je ze de rug toekeert. Om ze later, misschien veel later, met hernieuwde kracht opnieuw te kunnen beleven. En afscheid nemen is een kunst. Datgene en diegene die je achtergelaten hebt een plaats geven in je herinneringen, een bepaalde vorm van respect betuigen . Toelaten dat echo’s ervan vroeg of laat weer opduiken vanuit je ‘poëtisch geheugen’.
Geen afscheid kunnen of willen nemen, en met de noorderzon verdwijnen, is zoveel als hardop zeggen: “All the time we spent together didn’t mean much anyway…” , of het nu uren, dagen, of weken, zelfs maanden zijn die samen doorgebracht werden, onafhankelijk van de intensiteit van de ontmoeting.
Soms doet het fysiek pijn. Mensen die in je leven schuiven - of jij die even in hun leven binnenschuift -, soms geruisloos, en na een tijdje weer vertrekken. Mensen met wie je op de dezelfde golflengte zit, dezelfde droom of dromen deelt, een schitterende tijd mee doorbrengt, en dan plots zijn ze er niet meer. Van de meesten weet je dat je ze nooit meer terug ziet, misschien nog eens een berichtje of een mailtje en daar stopt het dan. Terwijl je intuïtief aanvoelt dat, als je in dezelfde streek geleefd had of meer tijd samen zou doorbrengen, dat vrienden voor het leven hadden kunnen worden.
Maar dat kan net ook de positieve kant van de zaak zijn: het is bijna een natuurwet dat mooie dingen eindig zijn. En soms is het beter mooie dingen te laten ophouden vóór ze ophouden mooi te zijn…
(Op deze manier gaat Eurydice nooit verloren…)
|
Back to top |
| |
|
|
26 Jun 2006 |
|
| Quito,
Ecuador
-
"Homesick" (The Cure)
|
"Oh just one more
and i'll walk away
all the everything you win
turns to nothing today
so just one more just one more go
inspire in me
the desire in me
to never go home..."
(The Cure - "Homesick")
Aangekomen in Quito, de laatste bestemming in Zuid-Amerika en tevens het eindpunt van de reis. Ik heb niet zoveel zin meer om de stad nog te verkennen, zeker niet na een dikke 30 uur niet meer geslapen te hebben... Dit is de eerste stad van het continent waar ik me niet volledig op mijn gemak voel als ik alleen door de straten slenter, en blijf in de iets drukkere buurten, waar de bewakings- en politie-agenten en militairen overvloedig aanwezig zijn. Ook de kerel van het hostal waar ik daarnet ingecheckt heb, heeft me op het hart gedrukt om een taxi terug te nemen, zeker als de duisternis invalt, want "je weet maar nooit..."
De reis op zich is verlopen als in een trance, te wijten aan acuut slaapgebrek, en het enigste wat ik me helder herinner, is de sfeer in de koffiebar van de luchthaven van Lima tijdens Italia - Australia. Een groepje jonge Australiërs die er de nodige ambiance in brachten, maar ontgoocheld en stilletjes afdropen na de licht toegekende penalty aan Italia.
Ik heb een steen in de maag, geen honger meer sinds ik vanmorgen vroeg om 4u30 op de luchthaven aangekomen ben. Ik wist dat ik het lastig ging hebben om afscheid te nemen van Santiago, maar ik had niet vermoed dat het zo ging aanvoelen... De slottekst van het reisdagboek was al ten huize Carmona geschreven, maar dan toch een iets ander gevoel in gedachten.
Nu, hoedanook, de terugreis is ingezet... |
Back to top |
| |
|
|
19 Jun 2006 |
|
| Santiago,
Chile
-
"Una sonrisa a mitad de camino"
|
Foto's zijn een uitstekende remedie tegen het vluchtige karakter van vele momenten in ons korte bestaan. Niet alleen tijdens een reis, maar ook tijdens sleutelmomenten uit iemands leven. Iedereen zal de beelden weliswaar op zijn eigen manier interpreteren, met andere ogen bekijken naar gelang zijn eigen referentiekader of context. In die zin kan naar een fototentoonstelling gaan kijken ook een vorm van verzet betekenen tegen elke poging om om iets vluchtigs vast te leggen met een camera.
Tot eind juli 2006 toont het Museo de Arte Hispanoamericano van Santiago "Diego y Frida: una sonrisa a mitad de camino" , of een reeks van 96 zwart-witfoto's met scharniermomenten uit het gemeenschappelijke verleden van Diego Rivera en Frida Kahlo. Ik heb wel eerst wat moeten bijlezen om de foto's wat te kunnen plaatsen, maar het was de moeite. De tentoonstelling is precies een dagboek, het relaas van twee levens die op een bijzonder vreemde manier met elkaar verbonden zijn. Gescheiden en hertrouwd (met elkaar  ) was hun samenzijn allerminst saai te noemen.
De trouwfoto van het eerste huwelijk toont een zittende Frida met een superarrogante blik en Diego met de hand op de schouder, evenmin met een blik die straalt van geluk. De typische, droge en emotieloze trouwfoto's van eind 19de, begin 20ste eeuw. Iets verder foto's met Trotsky en André Bréton, vader van het Franse surréalisme, en een foto van Rivera net na het beschilderen van de Rockefeller Building met een portret van Lenin, schitterende en vrij ironische knipoog van verzet. Ook intiemere momenten, zoals een kus van Diego aan zijn vrouw in haar ziekbed, na een zwaar busongeluk dat haar maandenlang in bed gekluisterd hield, of de pre-begrafenisfoto's van Frida. Foto's die veel blootgeven, maar evenveel verbergen. (Dit was ook de geschikte plaats om even te veinzen dat ik nauwelijks Castillaans verstond - er mochten geen foto's getrokken worden tijdens het bezoek, maar het duurde toch wel efkes vóór één van de bewakers me dat kwam verduidelijken...  )
Vandaar naar een verjaardagsfeestje van Pamela, de eega van Pato, waar ik door een gevoel van nostalgie overvallen word. Een hele bende maten, verzameld in de woonkamer en op het terras, die een hapje eten, samen aangeschoten - of zat - raken en die me terug doen denken aan een andere bende aan de andere kant van de aardbol...
Ik begin me ook voor het eerst echt bewust te worden van het feit dat de 'Grooten Trek' op zijn einde aan het lopen is, dat slechts een kleine week me nog scheidt van de terugkeer naar Belgenland. Een vreemd en dubbel gevoel: enerzijds verlang ik wel, vooral dan om een aantal mensen terug te zien, anderzijds is de hele reis dan over, terugkeren naar het leven met de klok die alles bepaalt en het einde van het gevoel van bijna absolute vrijheid dat altijd maar gegroeid is tijdens het rondtrekken.
De zondag doorgebracht bij familie van de Carmona's, voetbal gekeken met het zoontje van 8, en gemerkt dat huiswerk overal hetzelfde effect sorteert. Zoonlief Sebastián heeft een taak voor wiskunde, maar heeft die vakkundig verstopt tot de zondagavond laat, om alles te kunnen doen wat hij wilde dit weekend. (Ik kan hem geen ongelijk geven ) Mama moet gaan werken, papa kijkt der niet te veel naar om, dus Gerónimo doet uiteindelijk iets waarvan hij dacht dat hij het in zijn leven nooit meer zou moeten doen: uitleg geven over veelhoeken. Efkes de weerzin voor de materie op zich opzij schuiven en al snel zitten we samen de verschillende veelhoeken uit te knippen uit karton en de respectievelijke namen op te zoeken op internet (mijn kennis van Castillaans reikt zo ver niet...) en neer te pennen op de achterkant van de figuurtjes: pentágono , hexágono ,... De dag erna kwam het grappigste moment, wanneer ik hem in de keuken aan zijn mama hoor vragen "waarom die meneer zo raar Chileens spreekt". Haha, verschillende vormen en woorden, zoals vosotros gebruiken ze hier niet, dus ik verraad me sowieso als buitenlander, zelfs bij kleine mannen, wanneer ik 'proper' Castillaans produceer. Werk aan de winkel nog... |
Back to top |
| |
|
|
14 Jun 2006 |
|
| Cachagua,
Chile
-
"Three Days" (Jane's Addiction)
|
"We saw shadows of the morning light
the shadows of the evening sun
till the shadows and the light were one."
(Jane's Addiction - "Three Days")
Vandaag is niet alleen de dag waarop el comandante Ernesto 'Che' Guevara zijn 78ste verjaardagskaars zou uitgeblazen hebben, mocht er in Bolivia niets fout gelopen zijn, maar het is ook op deze 14de juni de verjaardag van mijn jongste zusje. ¡Que los cumplas feliz!
Ikzelf ben net terug van een verlengd weekend aan zee, of liever de Stille Oceaan (Allé, een verlengd weekend voor de rest van het gezelschap, ik weet nauwelijks nog wat dat wil zeggen...) met mensen die ik een paar maand geleden leren kennen had in Santiago. In dat gezelschap Pato, met wie ik één ochtend vroeger ben opgestaan om een mountainbike-ritje te maken. Pato is een beer van een kerel die ergens een trek weg heeft van Antonio Banderas, beschikt weliswaar nog maar over één been (het ander is afgezet tot tegen de lies), maar gaat elke morgen trainen op de mountainbike met het oog op kwalificatie voor de para-olympics in Beijing. (Ik heb foto's en filmpjes gezien van een eerdere deelname aan de Winterspelen in Salt Lake City en ik moet zeggen dat dat al vrij indrukwekkend was...) Nu, ik mee op de mountainbike van zijn wederhelft, en fietsen maar.
We rijden van Cachagua naar Zapallar, waar we ergens halverwege een zandwegeltje inslaan en een cerro oprijden. Ik had gedacht dat ik me wat zou moeten inhouden om hem niet los te rijden, maar dat bleek dus verkeerd gedacht.  Ik heb alle moeite van de wereld om niet buiten adem te raken en mijn vege lijf boven te krijgen op de berg. Daar wacht me een verrassing in de vorm van een laguna escondida en een bronnetje waar we even stoppen om te drinken. Als we met een kleurtje van de inspanning - vooral ik dan - terug het appartement binnenstrompelen, besef ik pas hoe ik het sporten gemist heb op deze reis ('downhill-mountainbike' was niet echt afzien )...
De rest van het weekend hebben we eigenlijk in de zetel doorgebracht, zeer tot ongenoegen van het vrouwelijk gezelschap, dat enkel voor de match van Italia een plaatsje probeerde te bemachtigen op de eerste rij. Tja... Door het tijdverschil is er een match om 9u, om 12u en om 15u, en dan is er 's avonds nog de Chileense competitie. Een paar dagen voetbalparadijs, iets wat ik al een tijdje niet meer meegemaakt had... |
Back to top |
| |
|
|
8 Jun 2006 |
|
| Santiago,
Chile
-
"Why we need to travel..."
|
Gepiekt vanop een andere reissite, auteur onbekend... ;-)
"...that is why we need travel. If we don't offer ourselves to the world unknown, our senses dull. Our world becomes small and we lose our sense of wonder. Our eyes don't lift to the horizon; our ears don't hear the sounds around us, the edge is off our experience and we pass our days in a routine that is both comfortable and limiting. We wake up one day and find that we have lost our dreams in order to protect our days.
Don't let yourself become one of these people. The fear of the unknown and the lure of the comfortable will conspire to keep you from taking the chances the traveler has to take. But if you take them you will never regret your choice..."
|
Back to top |
| |
|
|
6 Jun 2006 |
|
| Santiago,
Chile
-
"Paseo a caballo"
|
De dagen beginnen sneller voorbij te vliegen, het tempo van een reis ligt blijkbaar nog wat hoger dan dat van een schooljaar... En welke dag is beter om een dagboekingang toe te voegen dan het nummer van het beest? (Men heeft hier verschrikkelijk veel aandacht besteed aan de symboliek van de getallen, o.a. een vrouw die net 66 jaar werd vandaag uitgebreid geïnterviewd en die had ter gelegenheid daarvan juist 6 gasten uitgenodigd om dat op de gepaste manier te vieren.)
Met getallensymboliek houd ik me echter niet te veel bezig, maar ik heb mij daarentegen wel laten verleiden door de beste vriend van Keko om voor de eerste keer een paard te bestijgen. Vorige week donderdag ietsje vroeger opgestaan dan normaal, inkopen gaan doen in het centrum van Maipu (wat druivennat en ietsje meer dan 2kg vlees voor op de BBQ, dat bleek genoeg mondvoorraad te zijn volgens mijn twee metgezellen ) en dan een taxi in richting Cordillera.
Rodrigo is een fanatiek en beoefenaar van de Chileense nationale sport, rodeo . Ik had mij daar bij wijze van vrije associatie onmiddellijk het bedwingen van een stier bij voorgesteld, maar het bleek toch wel iets anders te zijn. Paard en ruiter moeten er in deze wedstrijden in slagen om vee van de ene plaats naar de andere te verplaatsen in een halvemaan-vormig stadium d.m.v. vooral zijwaartse bewegingen van het paard, zo snel mogelijk en zonder dat er vee ontsnapt. Ontstaan op het platteland, het territorium van de Chileense equivalent van de Gaucho , nl. de Huaso , heeft deze discipline zich ontwikkeld vanuit een noodzaak om het vee op de één of andere manier in de coral te krijgen, zonder al te veel tijd te verliezen. Nu wordt deze sport overal ten lande beoefend in wedstrijden, en dan vooral in de maand september, wanneer Chile haar onafhankelijkheid viert in een reeks van festivals en competencias. In de winter ligt het wat stil, maar moeten de paarden toch wat lichaamsbeweging hebben, zodanig dat ik mij dan maar opgeofferd heb om mee te gaan...
Ik moet toegeven, ik had toch wel wat schrik, nog nooit op de rug van een paard gezeten, en ik had geen flauw idee van hoe da paard in beweging te krijgen, noch het te doen stoppen. Rodrigo's aanwijzingen zijn vrij vaag en in het Chileens brabbeltaaltje waar ik nauwelijks wijs uit geraak, maar na een tijdje lukt het dan toch om het beest min of meer te laten doen wat ík wil. (Het eerste uur was da vooral omgekeerd...). We rijden een paar uur door een compleet verlaten landschap, door laag struikgewas en omringd door cerros, en net wanneer ik mijn achterwerk en kuiten niet meer voel, komen we aan op de BBQ-plaats. Een kring stenen en een hoopje as wijst erop dat het niet de eerste keer is dat Rodrigo en Keko hier hun vlees geroosterd hebben. Rodrigo heeft in een mum van tijd het vuur aan de praat gekregen en iets later geurt de hele omgeving naar smeltend vet en BBQ-kruiden. Een adelaar cirkelt constant boven ons hoofd, jagend op de vele en vrij grote muizen die overal rondkruipen, en een groot aantal andere roofvogels waarvan ik de naam niet ken, zitten in de wijde omgeving op takken en rotsen te loeren op een prooi. Een kort middagdutje later bestijgen we weer onze paarden, en op de terugrit laat Rodrigo me een paar keer 'genieten' van een galop. Het eerste stukje deed ik het bijna in mijn broek van de snelheid en door het gevoel dat ik da beest totaal niet onder controle had, ik ben twee of drie keer bijna van mijn paard gedonderd, en mijn voeten schoten constant uit de stijgbeugels. (Nu weet ik waarom 'cowboy-boots' een punt hebben; mijn vrij brede schoen schuift een drietal cm in de beugel, en da is het...) Maar na een tijdje begon ik het wat aan te voelen, en ging het al ietsje beter. Voor herhaling vatbaar, deze ervaring...
Voor de rest nog één keer in het centrum van Santiago gaan rondslenteren, een paar boekhandels aan gedaan en dus weer de helft van mijn maandbudget opgespendeerd aan Zuid-Amerikaanse literatuur. Ik zal het nooit leren: het is maar op het moment dat ik mijn rugzak op mijn rug zal hijsen, dat ik mezelf weer ga vervloeken voor zoveel kooplust. Ik moest wel voorzichtig zijn waar ik mijn kopke boven de grond stak vanuit de metro, want heel de week zijn er veldslagen in regel gevoerd in het hartje van de stad tussen Carabinieros en scholieren.
Elke dag werd de helft van elke nieuwsuitzending gewijd aan het straatgeweld, waarbij massa's winkels geplunderd zijn, en alles wat los zat of losgekregen kon worden, als projectiel gebruikt werd. De Carabinieros, die dachten dat ze nog in de dictatuur aan het werk waren, hebben hier opgetreden als in een oorlog en met excessief geweld. Nog nooit beelden als deze gezien, het waterkanon wordt ingezet in vreedzame optochten, scholieren van 13-14 jaar worden afgeranseld met de wapenstok en bij het haar voortgesleept naar de groene trucks, het materiaal van journalisten wordt stukgeslagen,... En dan achteraf de schuld op elkaar steken: zij zijn begonnen... Duidelijk dat deze Carabinieros geen opleiding genoten hebben in ordehandhaving, los met de botte bijl derin was de boodschap. Alleen al het feit dat het 'Special Forces' waren die losgelaten werden op een groep schoolkinderen, sprak al boekdelen van de Chileense aanpak van 'onlusten'.
Nu, het toeval is me gunstig gezind geweest en ik heb de veldslagen kunnen vermijden, al was gearresteerd worden ies wat ik op deze reis nog niet meegemaakt had - lol. Wel grappige beelden gezien op de Chileense televisie, o.a. van andere onlusten, ik denk van de 1ste mei-betoging, waarbij een bejaarde dame van de gevechten in de regel profiteert om stilletjes een etalage binnen te sluipen en met een bijzettafeltje gaat lopen. De beelden van haar arrestatie waren hilarisch en zijn het Zuid-Amerikaanse continent rondgegaan.
Dit weekend nog een uitstapje naar Cachagua, voor een weekendje voetbal kijken aan zee en nietsdoen - voor de verandering - en dan stilletjesaan richting Ecuador... |
Back to top |
| |
|
|
30 May 2006 |
|
| Santiago,
Chile
-
"Vachele, querimos mejor heducasión!!!" (sic)
|
| | | | |