Dharamasala, India

It was a long, long bus ride last night, up and down moutain roads, to reach Dharamsala, high in the Indian Himalayas. Dharamsala is the residence, in exile, of the Dalai Lama, spiritual leader of Tibetan Buddhism. He fled from his native Tibet in 1959 as the Chinese took over, killing millions of Tibetans, destroying thousands of monasteries, and attempted to stamp out Tibetan Buddhism. The Dalai Lama was but yet a young man then, hardly past his teen years. He has established himself in the world community as a man of peace and spiritual insight. The Chinese still consider him a threat.

I had visited Llasa, Tibet in 2001 with some of my family. My niece Dierdre worked there for two years as a nurse, in a volunteer clinic, some distance from Llasa. Her family wanted to visit her and asked me to accompany them. I remember visiting the Potala in Llasa, the palace of the Dalai Lamas. We had ascended the many stairs of the Potala at these high altitudes. Rooms house the stupas of the previous Dalai Lamas. A monk, who Deirdre knew, gave us a personally-guided tour of the Dalai Lama's living quarters. I saw his throne there. Odd that I have been there since he has.

The Tibetan temple and educational complex is located near Dharamsala, in McLeod. We stayed there and walked to the temple itself. Small stores line the narrow streets, offering Tibetan goods, of which I have several back home. The temple is modest, really, but interesting. We circumambulated clock-wise around the temple, as the faithful spun prayer wheels.

The village is relaxing, and scenic with views of snow-capped peaks. I wouldn't mind spending a few days here, but alas, time is marching on. Tomorrow, we will catch a flight to Delhi so I can connect to my flight back to the USA. I am ready to be home, but the adventure of India has once again fascinated me, no end!

Manali, India

We hired a car and made our way down the river from Manali to Bundihar, where we turned to ascend another river valley to the mountain village of Kasol. The road was something else, a narrow lane dangling precipitously from the cliffs above the river. Turns had to be negotiated with other vehicles, requiring some to back up for traffic to proceed. Often, nothing stood between us and a sheer drop thousands of feet below. Our driver was not intimidated by any of it, hurling the small car around curves and other traffic. I hung on for dear life! Arriving in the upper valley, below snow-capped peaks, we reached Kasol. Traffic was total gridlock as thousands ascended to the small village for the weekend of relaxing and parties known far and wide. It is a hippie's paradise. Young people with dreadlocks and flowing clothing gathered in the town, creating a modern "seventies" look. Stores sold psychedelic paintings and t-shirts. In fact, my friend Monu of Pushkar has two such stores. We are here to visit my friend Honjoerg, who is visiting from Germany. We were welcomed warmly and Honjoerg gave us his hotel room to stay and planned to spend a portion of the night in one of the shops. He had already paid entrance to a Trance Party which was going on down the river some distance, and would continue for three days without stop. He himself has organized such parties in Germany and attended others in Goa and elsewhere. He was keen that I should go with him to check it out later tonight.

Many residents of Pushkar also work here, and we were recognized on the street by several. My friend Suresh had given himself a new look with a shave and removal of his mustache, and adding horn-rim glasses. He looked like an aspiring intellectual, or a smart business man. Everyone was commenting on his look, and some almost did ot recognize him.

We enjoyed a leisurely afternoon and early evening with a nice meal at a nearby restaurant. At about 9, I went for my flashlight, so Honjoerg and I could make our way safely down the rocky trail, across a suspension bridge, and over the rocky trail next to the raging river to the party site. I wasn't sure how I would react to all this, but curiosity kicked in. The entrance fee was high, and I did not intend to stay long. It was agreed that Honjoerg would talk with the organizer about me, which he did, and I was let in free. Everyone was solicitous of the elderly person hanging out with these young hippies. Awnings were scattered over a hillside, and kiosks offered food and drinks to the participants. Up a hill music blared an acid rock, loud and thumping. These parties are popular among Israelis, and many of the foreigners present were from Israel. One girl was dancing, holding an Isreali flag. Hundreds were dancing with strobe lights blinding as we made our way through the crowds. We chose a spot on the periphery, sat on a rock and observed, with Honjoerg pointing out the dynamics. Drugs flow freely here. Police check the goings on, and by agreement do not bother unless outsiders try sell drugs. We later learned some young men from Pushkar were arrested for doing just that.

Honjoerg did not like the style of music, preferring a softer, more lyrical style of the trance genre. He described his experiences over the years and how the effects of reordering one's sense of reality is achieved. So here I am, in the wilds of the Himalayas, being introduced to the world of the psychedelic. Fortunately, my world has enough to challenge it concerning reality and the surreal. It was interesting, however, and my curiosity was satisfied, but not to worry, I am far from turning into a psyschedic hippie!

I spent the next morning on a rock overlooking the raging river, reading from the scriptures, praying, and meditating on the surreal nature of faith itself. It requires no drugs, yet it is as mind-altering as anything in this universe, whose stars last night inspired me more than the music.

Now, we are off to see the Dalai Lama, or at least to see his digs, near Dharamsala.

Ruteng, Indonesia

Gemeinsam mit Natascha und Friso aus Deutschland chartern wir uns ein Fahrzeug mit Fahrer für die Route quer durch Flores nach Maumere. So kommen wir schneller und vor allem viel bequemer über die unwegsame Strecke in den Osten der Insel. Leider ist es ziemlich bewölkt und so sind die schönen Ausblicke auf die enormen Reisfelder nur halb so eindrücklich, doch auch so ist das "Spinnennetz" ein toller Anblick. In Ruteng übernachten wir in einem Kloster. Die Zimmer sind tadellos sauber und wir geniessen seit langem wieder einmal warme Dusche im kühlen Ruteng.

Labuan Bajo, Indonesia

Labuan Bajo, Indonesia

Schlafen auf dem Bootstrip war nicht immer so erholsam und so geniessen wir die Nacht ohne Motorenlärm und Wellengang sehr. Den ganzen Tag verbringen wir im etwas verschlafenen Labuan Bajo und lassen es uns gutgehen.

Labuan Bajo, Indonesia

Nach einer erholsamen Nacht ohne Motorenlärm fahren wir weiter zur Insel Rinca, die ebenfalls Komodowarane beheimatet. Auch hier präsentieren sich uns einige Prachtexemplare, welche sich geduldig von uns filmen und fotografieren lassen. Weiter geht es zur Kelor Insel, wo wir am letzten Traumstrand dieser Bootsfahrt einige Zeit mit schnorcheln und sonnenbaden geniessen, bevor wir die letzte Fahrt nach Labuan Bajo antreten. Am Ziel des Bootstrips nehmen wir uns einen schönen Bungalow mit toller Aussicht über die Bucht und die Inseln in der Ferne.

Komodo, Indonesia

Bei Tagesanbruch sind wir bereits vor Anker bei Gili Laba. Nach dem Frühstück erklimmen wir den Berg gleich hinter der Bucht und werden mit einem fantastischen Ausblick über die Bucht und die umliegenden Inseln belohnt. Das Wasser färbt sich vom weissen Strand her von traumhaftem Türkis bis nach tiefem Blau mit zunehmender Tiefe des Wassers. Als Kontrast sind im Hintergrund die sattgrün bewachsenen Vulkane und die skurrilen Inselformen, die das ganze verspielt einrahmen. Wieder unten am Strand haben wir die Möglichkeit zu schnorcheln, bevor wir erneut Fahrt aufnehmen und zum Pinkbeach weiterfahren. Der Strand hat wirklich eine leicht rötliche Farbe von den vom Wasser zu Sand verriebenen roten Korallen. Dank strahlendem Sonnenschein und klarem Wasser sind heute die Farben unter Wasser besonders brillant. Nach kurzer Fahrt erreichen wir Komodo. Auf einem 2 stündigen Rundgang begegnen wir einigen einzigartigen Komodowaranen. Die gigantischen urtümlichen Riesenechsen sind einfach faszinierend. Faul liegen sie in der Sonne und wärmen sich auf. Doch der Anschein trügt. Die Komodos werden bis zu 100kg schwer, können 20km/h rennen, klettern einigermassen gut, riechen ihre Beute bis 5km weit und die zahlreichen Bakterien in ihrem Speichel können sogar Büffel töten. Auf der gegenüberliegenden Seite der Bucht gehen wir vor Anker und warten vergeblich auf die ausschwärmenden Flughunde, die heute leider nicht erscheinen.

Gili Laba, Indonesia

Mitten in der Nacht werden die Motoren gestartet und wir nehmen Kurs auf die Insel Moyo. Bei diesem Lärm und den Vibrationen ist kaum an Schlaf zu denken… Dafür sind wir um 8 Uhr bereits vor Moyo und können sogleich zur Insel schwimmen wo wir einen kurzen Spaziergang durch den Dschungel machen. Nach ca. 15 min erreichen wir das Ziel. Ein schöner Wasserfall, welcher im oberen Teil in feinen Strähnen über den abgelagerten Kalk rieselt und im unteren Bereich aus einigen Becken, die ebenfalls durch Kalkablagerung entstanden sind, besteht. Der Wasserfall ist eine willkommene Erfrischung, denn die Tage sind heiss, die Luftfeuchtigkeit sehr hoch und auf dem Boot gibt es keine Dusche. So geniessen wir das letzte Süsswasserbad für die nächsten Tage und kühlen uns in dieser kleinen "Oase" ab. Danach tuckern wir mit dem Boot weiter zur Insel Satonda, wo wir in der Bucht schnorcheln und auf der Insel nach einem kurzen Spaziergang über eine Krete einen tiefen dunklen Salzwassersee erreichen. Das Wasser ist warm wie in der Badewanne und geschützt von der Krete spiegelglatt, da kein Lüftchen weht. Bis zum Sonnenuntergang und die ganze Nacht durch sind wir unterwegs nach Gili Laba.

Isle of Pines, New Caledonia

Scuba diving and snorkeling on the Isle of Pines is unsurpassed. The colourful variety of fish and coral is amazing. There are numerous beautiful coves and bays on the island, many of which have fine white sand beaches. In the northeast of the island is Oro Bay. Its palm and pine tree lined white sand makes it truly one of the most beautiful and unspoiled beaches anywhere in the world.

Manali, India

I was ready to escape the heat of Rajasthan. Each day, it becomes harder to bear. For my final day, I made a visit to the village of Nimaj, where I was guest of Suresh's fiancee's family. They were great hosts and showed me around the ancient village, with its palace and old temple. The temple had been descrated by Moghul conquerors, who took offense at the displace of images. Scattered remnants suggest an artfully designed temple of great age. Two-thirds of the structure remains and is being preserved. The palace is quite old as well, and is available today for guests who want to pay the price. We were shown around, visiting some of the luxurious rooms. I am promised a stay here next time I visit.

Suresh and I caught the late train from Ajmer to Chandigarh in North India. It was an all-nigher with sleeping berths. Nothing like sleeping on a rocking train! We arrived in Chandigarh, the capital of the Punjab at 6:30 a.m. with a day to spare before we could catch the bus to Manali, which didn't leave until 11:30 p.m. We made the best of the day, by renting a nice room in a hotel, hiring an auto-rickshaw driver for the day, and after showering and getting some rest, took off to visit the sights of Chandigarh. Chandigarh is a model city by India standards. Streets are well-planned, and relatively clean. There are dust bins available for trash, and unlike other cities, it appears the residents use them to keep the area litter free. Oh, that other cities could follow suit!

We first visited the Rose Garden, which was about a month late for prime rose viewing, as the weather is now quite hot. There wree nice fountains and shaded areas. From there we took in a couple of museums--art and natural history, both quite interesting and free to the public. After a rest, we launced again into the early evening with a visit to Chandigarh's Rock Garden. I have to admit I wasn't too excited about that idea, but as it turned out, the Rock Garden was an incredible experience. A creative man collected all kinds of rocks, and began rock sculptures. Eventually his work was found and dedicated as a rock garden. There were surprises at every turn, waterfalls, grottos, creative sculptures, surreal figures. It is definitely a "must-see" for any world traveler.

After dinner, we went to the bus station to catch our bus to Manali, high in the Indian Himalayays. What a bus ride it turned out to be. The Volvo bus negotiated the narrow and winding road up the high mountains, narrowing averting being side-swiped by trucks and other buses. Around and around we went, until many of the passengers got sick and started throwing up. Luggage was thrown from overhead bins. It was all night. I peered out at beautifl mountain valleys in the dim light, lakes and gorges. We arrived this morning in the mountain town of Manali. It gained a reputation during the seventies as a mecca for hippies seeking easily-available drugs. Today it is a backpackers paradise, and wonderfully, refreshingly cool, after the stifling heat of Rajasthan.

We plan to spend a couple of days here, then a couple in another village with friends, before heading for Dharamsala to see the Dalai Lama--well, one never knows who one will bump into.

So, greetings from high up in the Himalayas, amid snow-covered peaks. It snowed here last week in fact.

London, United Kingdom

So it's been a long couple of days. I have done pilates 3 days in a row. It was awesome. Today I ended up being a puddle of sweat but I think my bod is not happy about all the walking. Things are starting to fall apart. Yesterday I decided to walk from paddington to Camden  market, got to little Venice and walked the canal to the market. It was the only non rainy day of my time hear so it was good timing. One thing about London is the stations are very close which you wouldn't really know w all the transfers and it's a great way to seethe architecture which I love. Bought a few souvenirs and as a reward had dome more Swedish cider. I had a course of hours to kill before I met Sarah my old hockey teammate for curry. Then we walked a little more. Seriously, I need a holiday from this trip!!! It was a nice evening w a lot of the city lit up. I also got to see her flat which was pretty amazing and her nice new car she just purchased. I think she took pity on me as I was in fetal position at the prospect of walking back to the tube. I don't know what I was thinking but I booked an 8 am pilates class. Seriously I'm on holidays!  So I managed to drag myself out of bed and walk theile to get there. The instructor was hot but I was not my finest and could have just lied there. Anyway I don't think I mentioned how much I lived costa coffee and marks and spencer. M&s have these amazing fruit salads. Live them. I trudged back to the hotel snd bought a day pass as the walking thing was getting very old. I went to the natural science museum along w all the other kids from kindergarten too high school. I think I  sorta done. I wandered pretty aimlessly. From there I went to Harris's and had a gold encrusted w diamond sandwich - maybe not but I'm sure they sell it cause they sell everything else. I didn't really make it past the food court as I figure I can't afford things anyway so what's the point. So I walked some more to the Victoria station - the plan was to rent a barkleys bike which are bikes situated around London do u can pick it up at one docking port and leave it at another , unfortunately it was not meant to be. Found two ports and both didn't work. I took it as a sign to go dhopping away esprit. I know it's expensive but esprit is no longer in north America - that's my excuse and I'm sticking too it. I crawled back to the hotel and packed my luggage. Man it is heavy!!!!!!!  The heatheow express is only 3 min walk but I'm a little worried based on my current condition. Ah well, last leg of the trip and I got some nice stuff. Currently I  at the Swedish pub watching the Canada Switzerland world ice hockey game and going to have fish and chips. Sarah is going to John me for a few drinks and then walking back to the hotel. Have to be at the airport at 10 so will leave shortly after breakfast. I still live London and all it hS to offer and always find I don't have enough time to see everything. For those who read this hope u enjoyed reading it- I mostly do this for my fam and friends. 

Noumea, New Caledonia

New Caledonia is an overseas territory of the Republic of France and therefore has a very French flavour about it which personally I quiet like. New Caledonia makes up part of an expansive group of South Pacific islands collectively known as Melonesia. Surrounding the islands is a massive barrier reef, second in size only to Australia's Great Barrier Reef, therefore ideal for snorkeling and other water related activities.

New Caledonia is an overseas territory of the Republic of France and therefore has a very French flavour about it which personally I quiet like. New Caledonia makes up part of an expansive group of South Pacific islands collectively known as Melonesia. Surrounding the islands is a massive barrier reef, second in size only to Australia's Great Barrier Reef, therefore ideal for snorkeling and other water related activities.

We took a shore excursion tour around the sights of Noumea.

We took a shore excursion tour around the sights of Noumea.

Komodo, Indonesia

Gleich nach dem letzten gemütlichen Frühstück auf Kissen unter dem Bambusdach am Strand lassen wir uns von einem Pferdewagen zum Hafen bringen. Hier geht es mit einem kleinen Holzboot weiter nach Lomobok. Nachdem wir unseren Bus gefunden haben, fahren wir auf die Westseite von Lombok. Um 3 Uhr sind wir endlich im Hafen von Labuan Lombok wo wir das Boot Tiga Putras(Drei Brüder) besteigen. Dies ist unser zu Hause für die nächsten vier Tage und drei Nächte. Das Boot ist nicht sehr gross und mit viel Luxus ist hier auch nichts. Zumindest haben wir eine dünne Matratze, ein Kissen und eine dünne Decke. Die Motoren sind sehr laut und das ganze Boot vibriert wenn diese laufen. Ganz vorne kann man miteinander sprechen ohne sich anzuschreien. Die Nacht verbringen wir vor Anker an der Insel Bola.

Sydney, Australia

Sydney, Australia

After an early start from Rosebud, Victoria we flew from Melbourne airport to Sydney to embark our fabulous South Pacific cruise to Hawaii, USA.

We will be cruising onboard the Royal Caribean International 'Rhapsody of the Seas' for 18 nights, disembarking in Honolulu, Hawaii where we will staying at the Holiday Inn Beachcomber, Wakiki for 5 days.

The itinery will be:

Depart Sydney-

Numea, New Caledonia

Isle of Pines

Villa, Vanuatu

Suva, Fiji

Apia, Samoa

Pago Pago, American Samoa

Honolulu, Hawaii

Gili Air, Indonesia

Für heute haben wir uns wieder einmal Tauchen vorgenommen und so stechen wir pünktlich und voll ausgerüstet in See. Ca. 20 min später erreichen wir den Tauchplatz und lassen uns gekonnt rückwärts ins kühle Nass fallen. Alles ist blau. Das Meer ist hier so tief, dass wir den Grund nicht sehen können, obwohl das Wasser nicht klarer sein könnte, einfach nur tiefes reines blau um uns herum. Irgendwie ein wenig unheimlich, letztlich aber überwiegen Schönheit und Bewunderung. Auf dem Tauchgang machen wir in 18m Tiefe die Bekanntschaft mit 2 Schildkröten, extrem vielen und sehr bunten Fischen, einem Tintenfisch und zahlreichen unterschiedlichen Korallen. Eine Welt für sich! Zurück auf dem Boot nehmen wir einen warmen Tee und beschliessen einen weiteren Tauchgang auf der anderen Seite der Inselgruppe zu machen. Hier ist nicht mehr ganz so viel los wie beim ersten Tauchplatz und zwischen den Korallenfelsen liegen einige Meter. Das absolute Highlight ist eine Schildkröte, die im "Kelch" einer Pflanze in aller Ruhe schläft. Ungestört haben wir Zeit das ca. 80cm grosse Tier zu bestaunen. Absolut friedlich und völlig im Einklang mit Natur kehren wir auf das Boot zurück. Diesen Augenblick werden wir wohl nie mehr vergessen! Unser Divemaster erzählt uns, dass diese Schildkröte häufig hier ein Nickerchen macht und sie sie auf den Namen Sara getauft hätten :-). Am Nachmittag mieten wir uns ein Fahrrad und umrunden damit die Insel und lassen den Tag anschliessend bei einem guten Nachtessen am Strand ausklingen.<B>Haha<\B>

Gili Air, Indonesia

Gili Air, Indonesia

Morgens um 4 Uhr kommen wir in Denpasar an und nehmen uns für ein paar Stunden Schlaf ein Zimmer gleich hinter dem Busbahnhof, da die Nacht im Bus nicht sehr erholsam war. Nach 4h Schlaf und einer erfrischenden Dusche später geht es per Taxi zur Einwanderungsbehörde um endlich unsere Pass mit dem Verlängerten Visum abzuholen. Mit der schon bekannt umständlichen Bürokratie wird nun noch der letzte Schritt abgearbeitet und schon haben wir die Pässe wieder in unseren Händen :-). Sogleich machen wir uns auf den Weg nach Padangbai wo wir die Schnellfähre auf die Gili Inseln nehmen. Wow, die Gilis sind ein toller Fleck auf dieser Erde. Die drei kleinen Inseln liegen sehr nahe neben einander und haben praktisch rundum Traumstrände umgeben von superklarem Wasser, vielen Korallen und bunten Fischen. Was wir zusätzlich sehr zu schätzen wissen ist, dass es hier keine Auto und Motorräder gibt. Die einzige Transportmöglichkeit sind kleine einachsige Pferdekutschen, absolut sympathisch!

London, United Kingdom

Well today was a pretty mellow day. Did a palates class which was do awesome that I'm doing 2 more before I leave. Then I went shopping in Oxford circus, hit up bayswater and back to the hotel. Was really hoping to be able to watch the cdn hockey game at the Swedish pub to haves most favorite cider but didn't pan out. Hoping to go back on we'd before I go home. Otherwise taking advantage of wifi and going to do some reading after dinner. You guessed it- lame!!! More excitement tomorrow I'm sure :)

London, United Kingdom

Another busy day, went for an amazing 10 k run that took me to Kensington palace, Albert hall, green park and bucking ham palace. It was amazing that all this is do close. Unfortunately the weather is very cool and damp which makes it more chilly. Walked by Coventry Cardenas, trafalger sq, st Paul's and ended up at Shakespeare globe where there is the globe to globe fest. It's basically a 7 weeks of shows where the different Shakespeare plays are done in different languages. Ie king John in Armenian, the winters tale in Yoruba but I saw othello in hip hop. I lived it. 4 young guys rapping and a dj all playing different parts. The group is the q brothers and are based out of Chicago. Awesome and highly entertaining. Next I slowly meandered to the train to meet w my old supervisor after 6 years. It was a great catch up and ended up at a Swedish pub for my favorite cider. Oh ya, on the wdy there I was waiting for a light and a v

British couple were in front of me and appeared to be annoyed w each other and next thing I know she actually pushed the guy on the road and a car just missed him. Man was I shocked. So he is a little annoyed and she growls at him to not 'f in mess w me!). His response to this threat ---- to give her a kiss on the cheek.  Uh ok.  Not dysfunctional at all!  Anyway got home at around 1040- long day! 

Cemoro Lawang, Indonesia

Morgens um halb vier machen wir uns in der Dunkelheit zu Fuss auf den Weg zum Aussichtspunkt um den Sonnenaufgang von da aus zu beobachten. Die Nacht ist klar und bei kühlen Temperaturen kommen wir gut voran. Vereinzelt werden wir von Mopeds oder Reitern überholt, die ebenfalls zum Aussichtspunkt wollen. Nach knapp einer Stunde erreichen wir einen Aussichtspunkt und die "Kioskverkäufer" wollen uns weismachen, dass hier Endstation wäre. Wir wissen aber dass es noch weitergeht und finden nach kurzem Suchen den Einstieg in einen ziemlich steilen Weg. Von hier an haben wir den Weg für uns alleine, da hier weder Pferde noch Mopeds raufkommen und die meisten Leute zu bequem sind hier hochzusteigen. Leider gibt es auf der anderen Seite des Berges eine Strasse zum höheren Aussichtspunkt und so treffen wir nach ca. 45 min Stille auf die vielen Fahrzeuge, schade. Ab hier gleicht das ganze einem Ameisenhaufen und es ist vorbei mit der schönen Ruhe. Dicht aufeinander gedrängt beobachten wir den schönen Sonnenaufgang und bewundern die Vulkanlandschaft unter uns. Die meisten Touristen sind Indonesier und erstaunlicherweise wollen dutzende ein Foto mit uns haben, schon noch lustig. Zu unserer Freude verschwinden die vielen Touristen kurz nachdem der Sonnenaufgang vorbei ist und nach einem wärmenden Tee teilen wir die wunderschöne Aussicht nur noch mit ein paar wenigen Nasen. Der Abstieg fällt einiges leichter und wir wandern durch den riesigen Krater gleich weiter zum Bromo. Nach ca. 3 km durch den sandigen, aschigen Krater erreichen wir den Fuss des Bromo. Auch hier gleicht die Szenerie einer Völkerwanderung. Über eine Treppe kraxelt eine Menschenkolonne wie Ameisensoldaten zum Kraterrand hinauf. Oben angekommen bestaunen wir den überschaubaren Krater. Vor allem der brodelnde, dampfende See unten in der Mitte fasziniert uns sehr, ein wirklich beeindruckendes Schauspiel. Zurück geht es durch den grossen Krater und dann eine kurzen Anstieg auf dessen Krete wo gleich Cemoro Lawang liegt. Es ist nun erst 11 Uhr und wir stärken uns bei einer leckeren Mahlzeit, bevor wir mit dem Minivan wieder runter an die Küste fahren. Da nehmen wir den Nachtbus nach Denpasar.

Cemoro Lawang, Indonesia

Gut erholt von der gestrigen Ijen Wanderung geht es heute weiter Cemoro Lawang. Mit einem Rikschavelo lassen wir uns zum Busbahnhof bringen und unterwegs wird uns überall freundlich zugewinkt. Hierher kommen nicht so viele Touristen und die Leute sind echt nett. Am Busbahnhof müssen wir etwa 2h warten da der letzte Bus gerade gefahren ist… Dann geht es aber endlich los und wir fahren! Zurück an der Küste fahren wir an einem gigantischen Kohlekraftwerk vorbei vor dem sich riesige Berge Kohle auftürmen. Vor dem Dock stehen die Kohleschiffe Schlange um ihre Ladung hier zu löschen, ein interessanter Anblick. Etwas später wechseln wir vom Bus in einen Minivan, der sich durch teils extrem Steile Strassen nach Cemoro Lawang hinaufschraubt. Als wir oben ankommen ist leider alles neblig verhangen und wir sehen nur kurz in den riesigen Krater des einstigen Vulkanes.

Bondowoso, Indonesia

Mangels an Touristen chartern wir alleine ein Fahrzeug mit Fahrer, der uns zum Ausgangspunkt für die Wanderung auf den Ijen bringen soll. Die Strecke ist grösstenteils ganz ok, doch etwa 20% der fast dreistündigen Fahrt sind sehr anstrengend. Das erinnert uns doch gleich an die Rumpelpisten in Sumatra :-). Auf dem letzten Stück werden wir dafür mit schier endlosen Kaffeeplantagen belohnt welche die grössten Teile der Hochebene um die Vulkane bedecken. Am Startpunkt angekommen machen wir uns sogleich auf den Weg. Unterwegs stehen immer mal wieder die Tragevorrichtungen der Schwefelträger am Wegesrand. Zwei Körbe verbunden mit einer Latte. Die Körbe sind gefüllt mit bis zu 100kg Schwefel. Träger sehen wir leider keine, komisch. Nach einer Stunde erreichen wir den Kraterrand und werden mit einer phantastischen Aussicht in den Krater belohnt, was für ein Anblick. Ein grosser Teil des Kraters ist ein tiefgrüner See. Die steil abfallenden Kraterinnenwände bieten einen mondlandschaftlichen Anblick. Gleich neben dem See steigt eine beachtliche Dampfwolke in die Höhe und der Geruch von Schwefel liegt in der Luft. Ein Guide, der mit seiner Gruppe ebenfalls eine Pause macht erklärt uns, dass keine Schwefelträger unterwegs wären, weil sich die Behörden nicht einig wären, wem die Einnahmen des Schwefels zustehen. Wir nehmen den Abstieg in den Krater in Angriff. Bis wir unten am Seeufer ankommen dreht der Wind einige Male und wir kriegen mehrmals eine Breitseite Schwefeldämpfe ab. Wie schön das doch in den Augen und vor allem in den Atemwege brennt. Unten angekommen ist es dies aber mehr als wert. Die Szene, die sich hier abspielt ist einzigartig und alle Strapazen wert! Es dampft und zischt aus vielen Löchern und der Dampf hüllt immer wieder die nähere Umgebung ein und um dem beissenden Schwefel zu entgehen flüchten wir immer mal wieder. Neben den Austrittsstellen lagert sich Schwefel in dicken Schichten ab und daneben liegen Haufenweise gebrochene Blöcke für den Abtransport. Der See dampft ebenfalls ganz leicht und bietet ein einmaliges Schauspiel. Zusammen mit dem gelben Schwefelablagerungen, dem grünen See und dem Stellenweise Stahlblauen Himmel in den weissen Wolken, einmalig! Nach etwa einer Stunde sattsehen steigen wir wieder zum Kraterrand auf und gehen noch halb um den Krater um einen noch besseren Einblick in den Krater zu bekommen. Sagenhaft. Der Abstieg zum Ausgansort beschert uns noch eine Horde Gibbonaffen, die ungestört in den Bäumen vor uns herumturnen.

London, United Kingdom

Do it's been a couple of days since I've updated this thing. Nothing overly eventful just super busy. Spent the last day in bled doing what I did the entire time- walking, up to the castle, around the lake. Walking.  By the last day it was walking slowly!  The weather took a bit of a turn and was chilly and rainy. I know now it was to prepare md for London!  My rookie and I ended the tour w a bottle of wine, unfortunately things took a but of a turn. Our tour leader had shared her grapa aka stomach corrosive with us. To kill the taste roomie and j put it in the wine. Very bad idea. Very drunk and very I'll. Our tour group was super weird. For a bunch of older people they sure were creating a lot of drama. People refusing to share rooms, complaining about the tour leader because if the itenary which she had no control over , complaints about the accommodation despite them being on a budget tour. It went on and on. The good thing is I stayed out of it but was very separated by the rest of the group, largely because oft good relationship w my tour guide. She is German and encouraged me to practice speaking with her was awesome. Most I've spoken in years. It was a lot ugly at times but I think she understood. She wanted to have a final drink w my roomie snd I and I ordered it and took one sip and knew it was time to go cause the concoction made me feel very hurley. The worst part is I had to get up at 4 am. So not cool. The owner of the b&b ordered the taxi and the driver was super informative about the country. Did u know Slovenia takes 3 hrs to drive across.  Interesting!

I did finally make it to London but my brain was toast all day. The room at the stylohoel is what we csll super cozy  if i could stand up in the middle of the rm i could touch both sides  to take a pic i actually had to stand outside  but it works and is 3 min from the tibe station  sk its all about location  so i hit the roD aftwr dumping my stuff  Despite me being fairly knowledgeable about the tube due to leaving here I got lost, ALOT. It took a lot for me to stay awake until 7 but managed it. Hit the borough market w goal of walking there I gave that up after walking a cpl of k. It was packed and raining. Not a good combo when u want to have lunch. I ordered a sausage w chorizo. Talk about heart attack on a bun!  Didn't finish it. I walked around and got tickets to or hello at the Shakespeare globe. It's an interesting play list as the next few months the shows are all in different languages ie merry wives of Windsor in Albanian. I found one of 2 last tickets for or hello done in hip hop. Should be interesting!  I tried to use wifi in the local pub but it was too packed because of the premier championship for footy. Chelsea won if u didn't know :). So I crashed And burned by 8 but woke up freezing and had to figure. Pittje heating system. Good old radiator. The great thing is no one snoring! 

I managed to wake up and do a 10 k run, ran by Kensington palace, Albert hall, numerous statues and finally buckingh palace pretty amazing to see all that. Wasn't all that fluid as I had numerous kodac moment stops. So hoping to meet up s my old supervisor and see the play. Hoping the rain holds off. Definately have to dress warm. 

Do I once again didn't proof read because of the iPhone situation. Sorry if it doesn't make sense at some points. 

Ajmer Pushkar, India

My friend Mohit's wedding finally concluded after five days with a dinner party for select friends and family on the evening of May 2. We had started April 28 with ceremonies and the groom's dinner, followed on April 29 with the groom's wedding procession through the streets of Pushkar, with much dancing and merriment, and the groom on a white horse. On April 30, we transferred to the bride's village of Jayal, some four hours distant from Pushkar. I accompanied the groom in this highly decorated car. Other family members came on two buses and a few other cars. It is an arid region of Rajasthan. We stopped first at a temple, a short distance from town, for chai, before proceeding to the site of the ceremonies. The groom made a grand entrance with several of us in the party, as he was welcomed to the bride's village and family. A room upstairs was reserved for the groom and all of us. We had an hour to prepare him. A barber was sent for to give him a proper shave and to trim his hair, and a complete facial, before he was outfitted in his maharajah-style dress. He looked like a prince, after all that preparation. We went downstairs for the initial ceremony of prayers and offerings, which involved various family members as well. From there, we proceeded outside to once again be mounted on a horse, with a band to lead the procession through the village. The streets were rough for dancing, but we made the best of it, dancing our way up the darkened streets, lighting the way with lamps as we went. It is my third consecutive night of dancing, and I am beginning to feel it! We returned to a large garden area, gaily decorated where the buffet dinner was spread, and a stage with thrones for the bride and groom. A dance floor to one side was continuously occupied during and after the dinner. We were pulled onto the stage often and danced until the very last dance, just before midnight. The bride and groom were then taken to a table to be fed, with several of us to join as well.

My friend Suresh suggested that I get some slep in the groom's room, as the ceremonies continued through the night. A fire ceremony was next, but I crashed on a pad, along with several others. At 4 a.m., I was awakened from a deep sleep. "Keith, get up!" The wedding party was descending on the groom's room, and there I lay sleeping. I hastened up and put on some jeans as yet another ceremony took place. At 4:30 we were back downstairs for the final ceremonies, mostly involving the bride and groom's respective fathers. All the jewelry and gold of the bride was brought and recorded and turned over to the groom's family. Large bags of clothing and other goods of the bride were brought to be transferred to Pushkar, where she would live from this point on witht he groom's family. She was quite sad to be leaving her family and wept openly.

We rode by bus the four hours back to Pushkar, arriving at 9:00 a.m. on Day 4. That night, the groom's bedroom would be decorated for the couple's first time to be together. A breakfast on the morning of Day 5 would give thanks to the god Ganesh for visiting during he wedding, and he would be released to go. The night of Day 5, was the dinner for select family and firends I mentioned earlier. Five days of wedding. I am exhausted, and I am only a guest (and adopted family member.) If that wasn't enough, we attended yet another wedding dinner on the night of Day 4, but this time I did not dance.

There is nothing quite like an Indian wedding.

Cusco, Peru

De dag erna boeken we onze beklimming van de Misti. De rafting op de rio chile hebben we dan maar verplaatst na de Misti. Smorgens komt de 4x4 ons ophalen aan onze hostal. De dame van onze hostal smeertons nog wat broodjes en weg zijn we. Onderweg pikken we Haney op, een toffe gast uit Manchester die samen met zijn lief besloot om elf maanden door Azie en Zuid Amerika te reizen ipv een duur huis te kopen. Prachtig is dat. Eens aangekomen komt er nog een Hollands koppel bij. joepie. We krijgen instructies van onze gids Ivan en krijgen er nog een ijsbijl, grampones om aan onze schoenen te besvestigen, wandelstokken,die achteraf gezien nog heel goed van pas kwamen, gamel, bestek, slaapzak, tent en warme jaren 70 kleren. Ook Carlitos gaat mee, een kerel van 20 jaar die toerisme studeert en die mee de misti beklimt als stage. We rijden met de jeep tot aan de voet van demisti gelegen in het nationale park. We zagen deze vulkaan met zijnbesneeuwde top allang van op ons dakterras, maar nu werd onze droom  werkelijkheid. Iedereen prepareert zijn rugzak en al gauw wordt duidelijk hoe zwaar die welis geworden door alhet gerief dat we er nog bij kregen. Zeker 20 kilo. dit wordt afzien. De steile vulkaan en vooral de hoogte van 5800m zullen ons niet verder helpen. Het tempo ligt ophet eerste zicht laag, maar we kunnen ookniet sneller of we zijn direct uitgeput. De hoogte speelt me parten en mijnhart gaat tekeer als een beest. Nuleekhet mijwel wijs om de hoogtepillen te gaan gebruiken. Na 5u klimmen bereiken we onze kampplaats op 4600m waar we de nacht zullen doorbrengen. We installeren onze tenten en kleden ons warm want van heel warm wordt het ineens bitterkoud. We genieten van het prachtige uitzicht op de immense stad Arequipa die nu oplicht in het donker terwijl Ivan onze maaltijd voorbereidt. We eten spaghetti met tonijn en drinken cocathee. Ivan brieft ons dat we vannacht om 2u opstaan, dit opdat we niet de hele dag in de hitte moeten wandelen. Ivan is streng maar wil maar 1 ding en dat is de hele groep naar de top krijgen. Rond 8u kruipen we rillend de tent in voor wat een slapeloze nacht zou worden. Sm}nachts sluipen er vossen en muizen rond onze tent. Carlitos maakt ons wakker ophet verschrikkelijke uur. Ik kan niet geloven dat we terug gaan klimmen. Gelukkig mogen we nu hetoverbodige gerief in de kampplaats laten zodat de rugzak wat dragelijker wordt. Met de PETZL op mijn hoofd klimmen we inhet donker verder, soms langs gevaarlijke oversteekjes. Halfslaperig zien we de zonopkomen en zien we de piramidevormige schaduw van de Misti aan de andere kant van de bergflank. Aan de sneeuwgrens doen we onze ijspunten aan onze schoenen. Mijn voeten zijn echt al ijsklompen geworden en ik kan mijnhanden bijna niet bewegen. Zols Ivan zei beklomje de Misti vooral op karakter. Dus we beten door. Positief blijven denken dus. Ineens krijg ik een energieboost en klim op kop. Good myfriend roept Ivan naarme. Carlitos eet de hele dag sneeuw want hijis zijn water vergeten op de kampplaats. Eerst zijn er nog rotsen, daarna is alles sneeuw. Het tempovertraagt en de korte pauzes nemen toe. We wandelen in totaal 7unaar de top. Fier bereik ik als eerste de top, gevolgd door joppe, Haney en de Hollanders. Het zicht opArequipa en de andere vulkanen is magnifiek. We kijken neer op de inactieve vulkaankrater waar af en toe nog een rookpluim uitkomt. Ik leg 3 cocabladeren neer aan het grote kruis op de top, dat schijnt traditie te zijn. Kapotmoe genieten we een halfuur van het uizicht om daarna terug af te dalen. Iedereen is fysiek echt uitgeput en dit was voor iedereen van de groep al de zwaarste beklimming in zijn of haar leven. In 4.5u zouden we volgens Ivan terug beneden staan, maar ikwist dat dat met het tempo van de groep niet haalbaar zouzijn. Via een binnenweg langs de krater en langs een sneeuwhelling zweven we naar beneden. Onderweg eten we fruit, noten en brood. Met wandelstok en ijsbijl in de hand dalen we af via vulkaanasgrond tot aan de kampplaats waar we terug ons materiaal meenemen. We lopen wat achter opschema en komen rond half 6 aan op begane platte grond. De jeep staat ons op te wachten. De cola die we daar aangeboden kregen is als een geschenk uit de hemel. Joppe en ikhaasten ons nog naar het agentschap waarmee we de dag erna gingen raften. We zagen het echt niet zitten om de dag erna smorgens al te gaan raften. Uiteindelijk gaat het raften niet door omdat er niet genoeg volk was op de dag dat wij wouden. Savonds kopen we ons nog een welverdiende pizza in een tent die bekend staat in heel peru. Ik eet hem smakelijk op opons dakterras waar ik tevreden terugblik op onze beklimming.

We nemen afscheid van Arequipq en slenteren nog wat in de straten,ontdekken nog nieuwe delen van de stad, we zien eten en kopen ook eten,... Bij zonsopgang kom ik nog in een processie terrecht die een of andere heilige eert want het is die dag 1 mei. Dat wil zeggen dat ons Peru avontuur er zo goed alsopzit. Morgen vertrekken we naar Puno waar we Ashton tergzien. We zitten nuinPuno dat vlak aan Lago Titicaca ligt, het hoogste meer ter wereld. Ashton is blijkbaar al naar Copacabana in Bolivia. We beslissen om de Boliviaanse kant van Lago Tititcaca te bezoeken, meer bepaald Isla Del Sol. Npg 1 nacht op Peruviaanse bodem en morgen BOLIVIA.

ps. We hebben een heleboel prachtige fotos maar de computers hier accepteren de ultramoderne camera vanjoppe niet. We proberen er wat online te zetten inhet iets westerse chile of argentinie

Cusco, Peru

We nemen een chevrolet die ons naar de terñinal rijdt waar we de bus nemen naar Chivay. We vragen aan het hulpje van de buschauffuer of de bus ons kan droppen ter hoogte van mirador de los volcanes. Dit doen we op aanraden van de gids van Zarate expediciones. Ik en joppe wouden ook de vulkaan Misti beklimmen en daarvoor was het volgens hem best op eerst te gaan acclimatiseren in de colca canyon want de misti is niet van de poes en kan niet gedaan worden zonder de nodige voorbereiding. De buschauffeur vergeet natuurlijk ons af te zetten dus we kunnen te voet terug naar de mirador. gelukkig pikt een truck ons onderweg op en voert ons naar de mirador waar de hagel uit de hemel begint te storten. vergeet het maar wie denkt dat zuid amerika altijd zonnig is. harde hagel en wind en regen waren onze vijanden tijdens onze afdaling naar het dorpje Chivay. Cocablaren sjieken onderweg via de pampas van Patapampa  om aan de hoogte van 5000 meter te wennen. Na een tijdje zijn we helemaal doorweekt en pikt een bus ons op. gelukkig maar want het was nog heel ver naar Chivay. Een motorriksja brengt ons naar de hostal Rumi Wasi in het dorp vergezeld van Justin Biebermuziek baby baby. Rihanna is hier trouwens ook populair. De hostal is een oase van rust, op de binnenkoer graast een alpaca en de witte kat snowball springt in het rond. Reizen is niet altijd rozengeur en maneschijn. Ik word hier ziek en heb erge diarree. De scheten van mijn vorig verslag waren hier waarschijnlijk de voorbode van. Daarom beslissen we om de tocht naar de colca canyon nog wat uit te stellen en wat te rusten. De dag erna kopen we onze boleto turistico, we krijgen korting omdat we zogezegd zuidamerikaanse studenten zijn. Dat ticket hebben we nodig om de condors te gaan bezichtigen in de canyon. We laden onze batterijen nog eens op en eten buffet a volonte, op eten probeer ik hier niet echt te besparen. Daarna liggen we decadent in bed met 4, nicolas is ook mee naar de canyon, en kijken we naar pirates of the carribean 3, kwestie van de boog niet altijd in spanning te laten haha. We laten de dag rustig voorbij kruipen, ik schrijf wat, ashton slaapt wat, joppe rookt wat en nicolas gaat kleurpotloden halen om te tekenen... Morgen om 3u snachts uit onze nest om de condors te gaan spotten @ cruz del condor. Rond 6u arriveren we maar het is nog even wachten vooraleer we de eerste condors spotten. even later komt er een condor droogweg op een rots zitten op 5 meter van ons, hij laat hem gewillig fotograferen. Wij zijn de enige toeristen en we kunnen er ten volle van genieten Tegen de middag vliegen ze in groep boven ons hoofd. Met een muziekje op geeft het nog een extra dimensie aan het landschap, met dank aan ashton die altijd wel zin heeft in een streepje muziek gecombineerd met de natuur. We zitten al heel de tijd in de kou dus tegen smiddags nemen we de bus naar Cabanaconde, met een zeer grotehonger. Joppe en ik hebben nog zin om de canyon in te trekken, Ashton, nicolas en Nick de canadees gaan terug naar Arequipa. Wanneer we de anderen uitwuiven besef ikdat ik nog maar 40 sol heb oftewel 10 euro voor ons beiden want joppe zijn geld is op. Het probleem is dat er in Cabanaconde geen bankautomaat is. Eerst waren we nog aan het twijfelen om de canyon in te trekken met slechts een stuk fruit en een  homp brood, want we moesten nog 34 sol over houden voor de bus te nemen naar arequipa. Gelukkig waren we verstandig en hebben we gelift naar chivay waar we dus geld konden afhalen en opdie manier konden terugkeren naar de canyon. Het werd een helse lift, we reden mee met 2 mannen die voedingsmiddelen kwamen leveren in Cabanaconde, ze waren duidelijk onder invloed. Het was tegelijk ook grappig want ze stopten om de haverklap, ze stappen uit om een foto te nemen, dan stappen ze terug uit en tonen joppe en mij een pre-inca maquette op een rotswand die de omgeving achter ons uitbeeldde, dan stappen ze uit om wat cactussen te gaan plukken waar ze colca sour van gaan maken, tegenhanger van pisco sour dat hier wel gesmaakt wordt. Dan stoppen ze nog eens inhet dorpje Macca waar ze nog een vriend bezoeken. De chauffeur hangt met zijn ene arm uit de ruit en rijdt volgens ons te dicht bij de afgrond, Uiteindelijk komen we dan aan in Chivay waar ik plots weer een diarree aanval krijg. We beslissen wijsenlijk om toch maar terug te gaan naar Arequipa want opdeze manier kunnen we niet gaan trekken. Ashton verschiet natuurlijkdat we terug in de hostal staan. De komende dagen zullen bestaan uit beschuiten met jam joepie.

De komende dagen wat ophet gemak. Ik bezoek wat boekenwinkels met nicolas en doe wat inkopen. De dag erna valt ons joppetje ziekmet een oorontsteking. We gingen net de Mistivulkaanbeklimmen, maar de plannen veranderen dus. Ik ga met hem op zoek naar een doktor van wacht. Het resultaat is 2 dagen rust, hij mag zo de misti vulkaan niet beklimmen. Iedereen gaat nuzijn eigen weg, nicolas gaat naar La Paz, ashton gaat terug naar cuzco en ikbeslis om toch nog eens terug naar de colca canyon te gaan, mss niet zo verstandig omdat iknog niet 100 procent was, maar als ikiets in mijn hoofdheb dan ga iker voor. Daar ga ik dan de volgende morgen, ik neem afscheid van joppe en ga vogelvrij naar de canyon. Eerst nog de vermoeiende busrit van 6u. Terug in Cabanaconde prop ik mij vol eten vooraleer 2uur af te dalen naar de oase van Sangalle waar ik zou overnachten. Mijn benen zijn slapvan opde bus en ikval een paar keer bijna letterlijk op mijn mulle. Het fantastische weer en het zotte uitzicht op de ndiepste canyon ter wereld maken veel goed, ik geniet ten volle. Onderweg maak ik kennis met de plaatselijke bevolking die met hun ezels hout naar het dorp dragen en ook met toeristen uit londen en australie. Net voor zonsondergang kom ikaan in El Paraiso waar er een ontspannen sfeer heerst. De eigenaar pablo toont mijn rieten bamboehut aan de rio colca waar ikde nacht kan doorbrengen. Ik lig even strike op mijn kingsize bed. Er zitten 2 engelse meisjes op mijnstukje tuin en ik maak kennis met ze. we wisselen reisverhalen uit tot wanneer ze gaan koken. Ik besluit maar een pint te gaan pakken in de bar opzoek naar sociaal contact. Even later maak ikkennis met de chileense Camilla en haar vriend Andrew. We eten en drinken samen en babbelen nog wat aan het kampvuur. We spreken af om de volgende ochtend samen terug naar cabanaconde te klimmen. Ik had misschien nog wel een dag of 2 langer kunnen doortrekken in de canyon, maar ik wist dat de Misti me nog te wachten stond. Andrew en Camilla gaan slapen en ik beslis plots om nog een baantje te trekken in het openluchtzwembad. Een prachtige sterrenhemel zoals ik er nog nooit 1zag vergezelt mijn nachtelijke zwempartij. Ik dacht het leven kan toch mooi zijn. Ik kruip rillend onder de wol, in mijn kingsize bed met op de achtergrond de stromende colcarivier. De dag erna beklimming van 3u met zonsopgang en we nemen dan de bus terug naar huis. We spreken af om in arequipa nog eentje te gaan drinken. Op weg naar de hostal drink ik nog een organische koffie in onze straat San Bolivar en dan ga ik maar eenskijken hoe het met joppe gesteld is.

Cusco, Peru

Dag iedereen,

Ik zit ondertussen in Puno waar we weldra de oversteek gaan maken naar ons tweede land, namenlijk Bolivie. In het vorige verslag had ik nog een belgische ukelele, maar ondertussen ben ik een peruviaanse charrango rijker. Ik kocht dit exemplaar uiteindelijk bij een andere zaak omdat de verkoper waar ik al mee kennis maakte maar niet kwam opdagen en ik niet langer kon wachten. Uiteindelijk kocht ik een charrango bij de jongeman Wilfredo. we ruilden met elkaar, de charrango die ik kreeg was zeker 400 sol waard dus we kunnen spreken van een goeie deal. papa ik denk toch niet dat mijn ukelele meer dan 100 euro kostte 

Onderweg vergezelt een zatte canadese hippie mij naar onze hostal in cusco. Ik kwam hem tegen in die gitaarwinkel en hij vertelde mij dat hij al 25 jaar aan het reizen was. ik verschoot even, ik reis ook heel graag maar zo lang van huis zou ik echt niet kunnen, hogar dulce hogar besef ik nu al... Op ons zalige dakterras bewondert iedereen mijn charrango en eten we met onze argentijntjes uit dezelfde pot spaghetti. Vroeg onder de wol, elf uur, want morgen gaan we naar machu picchu.

Via Santa Maria nemen we een taxi naar Santa Teresa waar de weg onderbroken ligt. Hier moeten we een stuk te voet gaan. langs de bergklif vallen de stenen naar beneden. de peruvianen roepen langs beide kante corre corre, dat we moeten lopen als er een steen komt aandonderen. Vrij gevaarlijk toch. Ik eet mijn appel rustig verder op wetende dat de stenen hier mijn grootste vijand zijn. De groep voor machu picchu is trouwens al aardig aangedikt. we zijn met 4 belgen, 3 argentijnen en 1 duitse. Na de gevaarlijke passage kruipen we met de hele groep, 9 personen dus inclusief taxichauffeur, in een taxi die ons naar Hidroelectrica brengt. Van daaruit begint onze staptocht naar het dorp aguas calientes dat aan de voet van de machu pichu ligt. Prachtige natuur is ons decor naar het dorp. Hier ga ik niet over uitwijden. We overnachten in het wat toeristische aguas calientes en beslissen vroeg op te staan oñ de zonsopgang mee te maken die de machu picchu in vuur en vlam zou zetten. We klimmen in 2u naar boven op een steil pad tot aan de ingang, Badend in het zweet arriveren we tot bij 1 van de 7 wereldwonderen. Ik had natuurlijk mijn charrango mee, maar die mocht niet op het domein. De wereld is klein, dat blijkt wanneer ik aan de ingang een oude schoolvriendin tref van op de Hogeschool Gent. Is het het lot of toeval'' iets waar ik al heel de reis mee worstel wanneer oude bekenden ons pad kruisen... Op het domein zelf gaan we naar de puente de los incas en genieten de hele dag tot 5u van het uizicht waar iedereen van ons al van gedroomd had voordien. De alapacas zagen dat het goed was. Deze plaats zal ik voor eeuwig associeren met het nummer cocaine van eric clapton waar ik met Ezequiel naar aan het luisteren was. Tegen de namiddag regent het pijpenstelen en schuilen we onder een rots: in een uur dalen we terug af naar aguas calientes. Honger en vermoeidheid zijn hier kwalen waar je mee leert leven. Ik heb hier altijd keiveel honger, waarschijnlijk ligt het aan de hoogte. De volgende dag staan we om kwart voor 5 op omdat we die dag een 30tal kilometer moeten afleggen tot Ollantaytambo. We beslissen om niet dezelfde route te nemen dan in het heengaan, dus volgen we de hele dag, 8u lang de spoorweg. Het is voor ons de eerste echte excursie zeg maar, dus we zien echt af zeker met de heavy rugzak. De omgeving en de korte pauzes aan de rivier maken veel goed. We hebben vanaf smorgens ook een trouwe metgezel, de hond die we Palta doopten. In ollantaytambo trakteren we onszelf op Cusquenabier en nemen we afscheid van trouwe viervoeter Palta. Dan nemen we een overvolle bus richting Urubamba om vervolgens een nog clautrofobischere bus teug naar Cusco te nemen. Mijn eerste bijna kotservaring op de bus. Joppe neemt het avondmaal op zich en we gaan vlug naar bed. We maken ons klaar om naar Arequipa te trekken, een busrit van 10u naar het zuiden. De laatste dag in Cusco nog eens met Alvaro afgesproken, coco hurtado nog eens bezoeken, de voice of peru was jammergenoeg niet thuis. Nog wat jammen op San Blas waar we nog wat oude bekenden tegenkomen, maar het is tijd om te gaan. We nemen afscheid van Nicolas en Izequiel die we per toeval op straat nog tegenkwamen. toeval of lot. 

Tien uur later staan we als zombies in de witte stad Arequipa die omgeven is door 3 vulkanen, de pichu pichu, de Misti en de Chuachani. De huizen zijn hier gemaakt uit de witte stenen van de vulkaan vertelt de taxichauffeur onderweg. We overnachten in hostal Picolla Daniela. Ons eerste ontbijt betaal ik met een vals briefje van 20 sol zonder dat ik het wist, de verkoopster wijst me erop. even later koopt joppe met het geld een fake rayban op plaza de armas van een of andere sjaggeraar, wie heeft er nu wie beet. We laten ons naar uitzichtpunt mirador carmen alto voeren waar we een mooi zicht hebben op de stad. We genieten op de rotsen in de rio chile waar we picknicken. Arequipa is ook de stad waar ik voor het eerst cavia heb gegeten, de plaatselijk specialiteit. Ik weet niet goed wat ervan te denken. Het vlees op zich was lekker en smaakte naar kip, maar het blijft toch een dier dat bij ons in de tuin rondloopt: gemengde gevoelens. Daarna zijn we uitgegaan, want men zei dat Arequipa de uitgangsstad bij uitstek is. Van bar tot bar, hier een daar een liveoptreden en daarna naar club dejavu. Dan arm in arm met ashton naar huis, partyboy joppe bleef nog even hangen bij de plaatselijke grieten. Naar goede gewoonte gaan we ook ontbijten in cafe ole waar ze heerlijke koffie zetten en een ontbijt geven dat zijn geld waard is. Ondanks de wat de hoge prijs van het monasterio santa catalina beslis ik er alleen naar toe te gaan. Het is een ommuurd klooster binnenin de stad dat zeker zijn bezoek waard was. Zalig om af en toe even alleen rond te slenteren dan besef je alles beter en geniet je ten volle. Ik dwaal 3u rond in de steegjes en kamertjes, het lijkt wel een beetje Venetie met zijn zonovergoten pleintjes enzovoort. Bij zonsondergang neem ik nog wat kiekjes van de stad. Er onsteekt net een vuurwerk. het plaatje is compleet, dit is geluk. De bewaker komt me zeggen dat ze gaan sluiten. Ik vraag nog 5 minuten bij. en ik krijg ze. Savonds eten we hier lekker lokaal eten voor nog geen 5 sol, en de porties zijn hier echt groot. Aangezien we geen keuken hebben in onze huidige hostal, halen we meestal eten af en eten dat op op ons terras met uizicht vergezeld van muziek uit de boxen die ashton kocht in de mercado, maar die na enkele dagen al friet van 1 lag. Vroeg in bed want morgen gaan we naar de diepste canyon ter wereld.

Bled, Slovenia

Our hotel in pula wAs really nice and central and we once again met for dinner. Time for salad!  We had an 8 am pick up for the drive too Slovenia. It was beautiful and green with mountains in the background. Amazing. We Are staying in a home stay which is quite nice!  We did an orientation tour of the town which is very enchanted. We did a bike ride through the country to a gorge and around a the lake which was amazing!  The biking is awesome!  Unfortunately my roomie got very bad news from home so it's solemn right now. We had the famous bled cake which is so very yummy. Thinking its going to be an early night w all the fresh air!  

Pula, Croatia

all things must come to an end and this is our last day in croatia. I think the group is pretty tired and everyone separated and did their own thing today. We started the day and got up at 5 and dragged our luggage to the port. It was a 2.5 hr ferry ride and if was packed!  I ended up sitting nxt to a very snotty coughing preteen. Awesome. I felt like I needed some sort of mask to ensure I didn't get feted up in the close confines of the boat. Next we had to wait an hr for our public bus. I made the very big mistake of seeing some cocoanut flavoring in the bar and thought , awesome coconut latte. Unfortunately when I got the bill it was theist expensive coffee in the world. At home the flavor would be an extra 50 cents.. Not in Croatia, the bartender charged me as if it was a Malibu shot. Extra $5!!!! Doh. I attempted to argue but she wasn't having it. There was no way I was going to win this battle without speaking the language. I tried comparing the 2 - 1 w alcoh and 1 without. She didn't care. Anyway, another travel lesson learned. The ride to pula was very nice. To get there bus goes around the mountains through lush valleys. It's beautiful!  We got to town and ended up in another centrally located hotel which is very nice. They speak a lot more German here so have been practicing on the locals. Despite mangling the languagw, They are never going to see me again anyway. There is a huge amphitheater from bc that seats 22000. Pretty amazing and they gave a lot of Italian influences. I'll be honest I'm done playing tourist and gave been enjoying wifi after walking for a few hrs. Tonight is dinner and we leave at 8 am for Slovenia. 

Pag Island, Croatia

Day 3 of pag is a lot like day 2. Wondering aimlessly, trying to make the day go faster. The schedule Goes something like. Run, coffee,Use wifi, walk, coffee, walk, drink, walk, lunch, walk, coffee, walk, read and then dinner and bed. Good times!!!  I did have another lock incident. We are in a home stay situation and the 8 of us basically get the entire floor and share 2 bathrooms which is fun in the morning.  my roomie decided to lock the door on the inside before bed thinking our fellow travel travellors are dodgy lol, when we woke up in the morning she tried the lock and it is not budging. We share a balcony w another but she is in the shower and my roomy is screaming her name. I'm like it's fine, she'll be out in a minute. Anyway we have a little tiff as I questioned why she felt the need to lock us in. Anyway another crisis averted. Let me tell tou evertime i have to lock the door i am looking for an emergency exit  l got out to tell the tale. It's definately nearing the end of the tour. The energy level is lower but the weather is nicer - it's sunny and 25. Basically the only sunscreen they had out was kids' 30 SPF. Being all low season and all. I checked London forecast and it's only going to be 11 c. Not happy about that!  So I think if this is pag i have done it.  Tomorrow we are heading to pula for the day on a ferry and a bus and then onto bled which is our final destination. Pls excuse my spelling or grammar cause I have to write this on the phone as there is only 1 Internet terminal in the entire town!